Japońscy tatuatorzy

Japońscy tatuatorzy

 Na przeÅ‚omie wieków tatuaż traktowany byÅ‚ jako dzieÅ‚o sztuki, jednak w chwili, gdy przeszedÅ‚ on w niższe sfery i powszechny staÅ‚ siÄ™ wÅ›ród grup przestÄ™pczych, więźniów czy prostytutek jego ranga zmalaÅ‚a.Ponowne traktowanie go jako dzieÅ‚o sztuki miaÅ‚o miejsce w XVII w. Mistrozwie hori-mono (od horu- ryć, grawerować) to artyÅ›ci, któzy uczestniczyli w szkoleniach, potrafili wykorzystywać każdy szczegóÅ‚ ludzkiego ciaÅ‚a do tatuażu. I tak na przykÅ‚ad sutek tworzyÅ‚ Å›rodek kwiatu, pÄ™kep byÅ‚ narzÄ…dem kobiety wytatuowanej na brzuchu czy okiem smoka. Wzorowano siÄ™ wówczas na XVIII wiecznych drukach zwanych chapbookami, bÄ™dÄ…cych odpowiednikiem dzisiejszych komiksów. Ich bohaterami byÅ‚y mitologiczne postacie, smoki, samuraje, bandyci, romatyczni bohaterowie, kurtyzany, gejsze z silnie zarysowanymi cechami chiÅ„skimi. Z czasem, po zmianie fryzur, ubiorów, dodanie dodatkowego wzoru tatuaż trÄ…ciÅ‚ nutkÄ… japoÅ„skÄ…. GÅ‚ównymi motywami japoÅ„skimi sÄ…: kwiat wiÅ›ni (symbol przemijania), piwonia (bogactwo), chryzantema (upór), liść klonu (kwiat narodowy). CaÅ‚ość wieÅ„czyÅ‚o tÅ‚o dla wzoru przewodniego,czÄ™sto motyw fali lub pÅ‚omienia z dodatkiem elementów abstrakcyjnych, powykrzywianych. Tatuaż czÄ™sto byÅ‚ urywany w pewnym miejscu, na przykÅ‚ad nagle urwany na szyi, ramionach, w poÅ‚owie uda, co miaÅ‚o dawać widok kimona czy rozpiÄ™tego pÅ‚aszcza. Ten rodzaj tatuażu byÅ‚ wzorem rozlegÅ‚ym, pozostawione wolne miejsca wspóÅ‚graÅ‚y z nim, uwydatniajÄ…c bogatÄ… kolorystykÄ™.

Sztuka tatuowania znana wspóÅ‚czeÅ›nie rozwinęła siÄ™ pod koniec XVIII wieku, na poczÄ…tku zaÅ› wieku XIX zaczÄ™to organizować konkursy z nagrodami za najlepsze tatuaże. Jednen z raportów z 1804 roku dowodzi, że jury braÅ‚o pod uwagÄ™ nie tyle wielkość tatuażu, co ogólne wrażenia i estetykÄ™, czego dowodem może być nastÄ™ujÄ…cy przykÅ‚ad: w konkursie, z którego ów raport pochodzi zaprezentowano smoka, jednak aby zobaczyć go w peÅ‚nej okazaÅ‚oÅ›ci musiaÅ‚o stanąć obok siebie dwudziestu mężczyzn. Na plecach każdego z nich znajdowaÅ‚ siÄ™ fragment smoka, któy w grupie tworzyÅ‚ caÅ‚ość, wygraÅ‚ jednak mężczyzna, który zaprezentowaÅ‚ swój malutki tatuaż: pszczóÅ‚kÄ™ na penisie (tym samym jest to pierwszy zapis o tatuażu genitalnym).
Tatuaż rozwinÄ…Å‚ siÄ™ również w różnych grupach spoÅ‚ecznych, zapoczÄ…tkowali to strażacy z Edo, za którymi poszli inni. Zapotrzebowanie na posiadanie tatuażu byÅ‚o wyzwaniem dla tych, którzy mieli umiejÄ™tnoÅ›ci do jego wykonywania, z czasem wielu z nich staÅ‚o siÄ™ prawdziwymi artystami.

Wraz z objÄ™ciem wÅ‚adzy przez cesarza Meji w roku 1868 tatuowanie zostaÅ‚o zakazane, uważane byÅ‚o wtedy jako nielegalny proceder, samookaleczanie siÄ™ w myÅ›l filozofii Konfucjusza a także za zbliżenie siÄ™ do barbarzyÅ„skich plemion, nie chciano, by tak odbierano JapoÅ„czyków w Europie. Sytuacja ta trwaÅ‚a do 1881 roku, kiedy to książę Walii podczas nieoficjalnej wizyty w Japonii wytatuowaÅ‚ sobie smoka, co zostaÅ‚o bÅ‚yskawicznie rozgÅ‚oszone przez media i tatuaż staÅ‚ siÄ™ ponownie modny, zwÅ‚aszcza wÅ›ród sfer wyższych.

JapoÅ„scy tatuatorzy majÄ… awersjÄ™ do maszynek elektrycznych. Do tatuowania stosujÄ… paÅ‚eczki bambusowej, do której montujÄ… bardzo cienkie igÅ‚y i wykonujÄ… niÄ… zarys wzoru. Do wypeÅ‚niania kolorem używajÄ… paÅ‚eczki z kilkudziesiÄ™cioma igÅ‚ami. Wykonanie tatuażu polega na wkÅ‚uwaniu i wyciÄ…ganiu igieÅ‚ do 120 nakÅ‚uć na minutÄ™. Pigment wprowadzany jest za pomocÄ… szczoteczki a jego nadmiar usuwany jest wilgotnÄ… Å›ciereczkÄ….